Hoge bomen vangen veel wind. Je kan er dus maar beter voor zorgen dat je goed geworteld bent!

2020 was het jaar waarin heel wat leidinggevenden en zelfstandigen hadden om te gaan met stevige stormwinden. Covid19 en de bijhorende maatregelen zorgden voor nooit geziene uitdagingen op heel wat terreinen. Zo ook voor mezelf en voor onze organisatie.

Voor ik daar meer over schrijf, eerst iets over een quote die ik een tijdje geleden postte:

Al vrij snel kreeg ik een reactie op social media:  “Ik blijf gras … dat staat na de storm gezond!”

Een reactie die een glimlach op mijn gezicht bracht, want dat is inderdaad de idee van horizontaal werken, een manier van werken waar we bij Blabla zo veel mogelijk naar streven. Waarbij we verantwoordelijkheden delen, samen dragen, ieders potentieel maximaal tot zijn recht kan komen, iedereen zo veel mogelijk doet wat hij graag doet, we een open feedbackcultuur hoog in het vaandel dragen, en zo veel mogelijk beslissingen op alle niveaus autonoom kunnen nemen.

Deze alerte lezer sloeg nochtans de nagel op de kop. Het is exact waar ik over aan het schrijven was: 
Ikzelf, en wij in Blabla kiezen om zo horizontaal mogelijk te werken en tegelijkertijd zijn we er ons bewust van dat we allemaal gemarineerd zijn in hiërarchale systemen die onbewust vaak nog werkzaam zijn in ons denken en handelen.

Voor velen startte het al als kind waar we leerden om te gehoorzamen, in te binden, te volgen , innerlijk leiderschap op te geven of zelfs gewoonweg niet te ontwikkelen…  De ideale basis voor rebels of onderdanig gedrag in een latere fase. De ideale basis ook om verantwoordelijkheid buiten onszelf te leggen: “want ik deed gewoon wat er gevraagd werd.” De ideale voedingsbodem voor schuldigen te zoeken, onszelf te ontkrachten, onszelf weg te cijferen, ja te zeggen wanneer we nee bedoelen en vaak een combinatie van dit alles.

En net dat (horizontaal willen werken, maar gemarineerd zijn in een ander systeem) vind ik enorm complex en uitdagend … hoezeer ik mezelf ook als gras zie en daarnaar handel, het betekent niet dat anderen me altijd zo zien (of dat ikzelf er altijd even bewust naar handel).
En net in tijden van extra druk en onzekerheid steken oude patronen, oude manieren van denken en handelen extra de kop op.
Mijn visie/ervaring is dat net door mezelf (en ons, op teamniveau) hiervan alsmaar bewuster te zijn, we samen zo veel mogelijk horizontaal kunnen werken en bewust kunnen kiezen om verantwoordelijkheid ook echt te delen en dragen.

Naast onze hiërarchale marinade hebben we ook te maken met een complexe manier van samenwerken.
Hoge bomen moet je niet te letterlijk nemen, want ja, ook al werk je zo horizontaal mogelijk zoals wij bij Blabla doen, afhankelijk van zowel de wettelijke, als zelf samengestelde structuur waarin je werkt, heb je als eigenaar, als CEO, als directeur, als coördinator, als teamleider, enz. vaak andere eindverantwoordelijkheden dan je collega’s. Hierdoor sta je gewoonweg meer in het vizier en ben je dus op een bepaalde manier wel een hogere boom. En dan kan het een grote hulp zijn om stevig geworteld te staan.

Als eindverantwoordelijke  (voorlopig nog enige eigenaar)  bij Blabla werd het me de voorbije maanden te veel. Proberen goed te doen voor iedereen, voor Blabla als geheel, voor mezelf , voor onze deelnemers en organisaties waar we mee samen werken …
Ik wilde de anderen niet belasten met mijn zorgen, wilde er stevig staan als ‘eindverantwoordelijke’,  en begon alsmaar meer ‘alleen’ te dragen. Daar zat ik dan, op mijn eiland waar het bijzonder eenzaam werd, en dat terwijl we zo vaak samen zitten, zij het meestal online nu, in onze teammeetings.
Ik betrapte mezelf erop dat ik alsmaar onverdraagzamer werd, minder veerkracht voelde en veel stress ervaarde. Tot ik besefte dat ik in mijn oude overlevingspatroon was geschoten: ik moet het alleen doen en kunnen.
Ik voelde me enorm kwetsbaar in die periode: was plots bang om beslissingen te nemen, meningen te delen uit angst om verworpen te worden, bang voor de reactie van de ander …
En door die laatste gedachte werd het me plots heel helder door een uitspraak van Marshall Rosenberg, grondlegger van de Verbindende Communicatie:

“Je bent niet bang voor de reactie van anderen. Je bent bang voor je eigen (innerlijke) reactie op de reactie van de ander.”

En ik kon alleen nog maar eerlijk zijn met mezelf: mijn innerlijke reserves waren op, ik kon inderdaad geen enkele reactie meer verteren, ik kon niet meer de ‘leider’ zijn die ik wilde en die de organisatie nodig had. Op dat moment koos ik voor kwetsbare eerlijkheid en deelde eerlijk met mijn team hoe de vork aan de steel zat en dat ik er een maand tussenuit zou gaan om te herstellen.

Het was een stevige eye-opener.

Een uitspraak die leidinggevenden vaak doen is: “Leidinggeven voelt soms als in mijn blootje staan, en niet weten of ik een jas aangereikt zal krijgen of een koude douche.”
De koude douche gelukkig niet, maar het in mijn blootje voelen, is ook voor mij regelmatig herkenbaar.

Mijn intentie kan nog zo zuiver en goed zijn, ik slaag er niet altijd in om alle facetten in kaart te brengen die mij soms à la minute een bepaalde beslissing doen nemen als het snel moet gaan.  Dat hoort er nu eenmaal bij. En dan moet ik kunnen incasseren, dan moet ik kunnen luisteren op behoefteniveau in plaats van dingen persoonlijk te nemen. Dan moet ik helder en eerlijk durven blijven communiceren en open blijven voor dialoog en tegelijkertijd soms vasthoudend vanuit kennis waar niet altijd iedereen mee mee is, maar waar we  wel mee rekening dienen te houden. M.a.w. stevige wortels zodat ik heel veerkrachtig kan zijn.

Inzetten op persoonlijke groei voor alle medewerkers (inclusief jezelf als leidinggevende) en bouwen aan een open feedback-cultuur, leiden tot veerkrachtige medewerkers en een optimaal klimaat voor een succesvolle organisatie.

En laat dat nu net zijn wat wij dag in, dag uit in organisaties faciliteren: trainingen in Verbindende Communicatie, faciliteren van verbindende besluitvormingsprocessen, faciliteren van intervisies, bemiddeling, coaching, enz.

Wil jij met je organisatie ook deze kans grijpen, dan staat het Blabla-team klaar om je daarin te inspireren en ondersteunen!

Neem gerust contact. We luisteren graag naar je vraag!

NEEM CONTACT

Deel dit bericht

Meer inspiratie

Scherven maken je (team) sterker

Kintsugi verwijst naar een Japanse traditie om kostbaar gebroken porselein liefdevol te repareren door de barsten met goudpoeder aan elkaar te lijmen. Hoe zou het

Lees blog »

Christiaan Zandt

Als kind peuterde ik aan uilenballen om te ontdekken wat een roofvogel gegeten had. Ik ging op zoek naar schedels en botten in bosjes om

Lees blog »

Ann Wilsens

Ik was me lange tijd niet bewust van de kracht van een goed gesprek. Telkens opnieuw vind ik het geweldig om te kunnen zien hoe

Lees blog »

Praatkracht is er voor...